Kattentroost

Net voordat ik naar het ziekenhuis moest begonnen de katten van “hun melk” te zijn; meer mekkeren, extra of juist minder aandacht vragen, of algemeen gezien gewoon moeilijk doen…

Bij terugkomst waren ze ook wel duidelijk dat ze het er niet mee eens waren dat ik even weg was geweest: direct nadat ik op de zetel was geïnstalleerd moest Diesel erbij (niet de subtielste want hij maakte duidelijk dat ik moest gaan slapen) vrijwel onmiddellijk afgelost door Sookie die ik bijna van mij af moest meppen (Ze mikt vooral op de buik waar de “au” is. :)). En maar ronken die twee!

Bijouke zou zichzelf niet zijn als ze het niet allemaal maar heel erg eng vindt; ze vindt dat ik vreemd ruik, vreemd klink en vreemd doe, dus daar moet je mee oppassen!
Ook zij is wel komen knuffelen en troosten maar buiten het bereik van de camera…

Spock

Zondagochtend werd ik wakker gemiauwd door een onbekende kat, die van ons hoorde ik tussendoor ook rommelen.

Er stond een lieve kater voor de deur die maar bleef miauwen en toen ik de deur open deed schrok hij niet, sterker nog: hij liet zich aaien en ging zelfs liggen, dit was duidelijk geen wilde kat. Een uurtje later moest Sjoe even naar de overkant waar zelfs daar het gemekker te horen was. Op de terugweg heeft hij de kat naar de achtertuin geleid zodat deze in ieder geval van de drukke baan weg was.

Uiteindelijk naar “Zwerfkat Stabroek Kapellen” gebeld met de vraag of zij konden komen kijken of meneer gechipt is, in de hoop zo misschien de eigenaar terug te vinden.
Op zich geen probleem, maar dan moesten wij hem wel even binnen pakken zodat ze zeker waren dat ze niet voor niets langs kwamen. Het venteke vond dat helemaal niet erg, zo hard als hij kon miauwen kon hij evengoed ronken!

Omdat de zoektocht naar de eigenaar niet helemaal probleemloos verliep is hij een nachtje mogen blijven logeren maar de volgende dag werd het baasje alsnog gevonden. We kregen te horen dat hij Spock heet, chronische niesziekte heeft, en altijd een zeer vocale kat is die af en toe verloren loopt. Gelukkig is hij nu terug op zijn plek.

Sookie-hulp

Ons Sookie blijft onverbeterlijk.
Ik had een naaiwerk klaargelegd om te “sandwichen” zodat ik het kan gaan quilten. Om het mijzelf wat gemakkelijker te maken heb ik tijdelijke lijmspray gebruikt en dat moest even drogen…

Gelukkig is zij niet (tijdelijk) blijven plakken 🙂 😀

Boeverij.

Ons Bijouke is zo’n knuffelschatje voor ons, maar van vreemde mensen wil ze niks weten. De laatste tijd is ze echt aan het zien wat ze nog meer durft. (mag ook wel ze wordt er binnenkort drie)
Ze is zo snel dat je er soms moeilijk een foto van kan maken maar hier hebben we er weer eentje 🙂

Purresent

Gisteren stak er ineens een dikke envelop in de bus terwijl ik geen bestelling verwachtte.
Mijn naam stond er toch echt op dus dan maar voorzichtig opengemaakt…

Het is algemeen bekend dat ik verzot ben van katten en toen een collega van Stephan dit boek zag moest ze meteen aan mij denken.

Ik had al van “Bob de straatkat” gehoord, maar nu kan ik het hele verhaal lezen.
Samen met Sookie op de bank al een kwart gelezen, lieve S, héééél erg dank je wel voor dit leuke cadeau!

Witte duif

Daarjuist zat er een grote witte duif op onze veranda en had helemaal geen schrik toen ik dichterbij kwam.

Hij (of zij) probeerde zelfs om binnen te komen door het glas en stampte met de voetjes waardoor dit natuurlijk niet onopgemerkt voorbij kan gaan…

In hun dromen hebben Diesel en Bijouke hem gevangen, in realiteit maakt het veel lawaai als ze na een sprong tegen het glas op het rooster van de verwarming terecht komen 😆